م مثل مهارت

چه چیزی قشنگ تر از اینکه آدم یاد بگیره چجوری خودش رو دوست داشته باشه، پروسه زمان بریه، سخته. سخت. ولی حتی آغازش هم این حس رو میده که یه قدم کوچولو برای خود خود خودت برداشتی. خودت رو دیدی. حس کردی.

میدونی جالب کجاست؟ اینکه هر کار درست و خوبی نیاز به استمرار داره تا جواب بده‌. بعد اونوقت همین استمراره که تو اگه انجامش بدی، میشی ادیشن بهتر خودت، حتی شده یه درجه یه زینب بهتر میشی، یه کوچولو پر رنگ تر میشی تو جهان خودت.

اینکه بلد بشی درونت رو نوازش کنی، بلد بشی چطوری آرامش رو تزریق کنی به زندگیت. یاد بگیری که دوست داشتن یه مهارته.‌ جادو و جنبل نیست که یهو بی بی دی بَبیدی بو بشه و تو در آنِ واحد حال درونت رو دگرگون کنی. بلکه مهارته و نیاز به تمرین و ممارست داره.

پ.ن: کتاب این روزا: همچنان بلندی های بادگیر از امیلی برونته